علیرضا رضاخواه/ این روزها و به دنبال اتخاذ سیاست های انزواگرایانه آمریکا که در شعار «اول آمریکا» دونالد ترامپ تجسم می یابد، اروپا بیش از پیش ضرورت اتخاذ سیاست های مستقلی را چه در حوزه امنیتی و دفاعی و چه در حوزه سیاست خارجی درک کرده است.

با این حال حرکت مستقل و جدایی از آمریکا نیازمند رهبران قدرتمندی است که علاوه بر داشتن مشروعیت دموکراتیک و داخلی از مقبولیت بین المللی نیز برخوردار باشند. رهبری اروپا تا پیش از جدایی بریتانیا از اتحادیه در تروئیکای آلمان، انگلیس و فرانسه خلاصه می شد. جدایی لندن از اتحادیه اروپا و بحران های داخلی پاریس باعث شده بود برای سال ها آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان در نقش رهبری توانمند برای اروپا ظاهر شود.

با این حال افول شدید محبوبیت مرکل در داخل آلمان و شکست حزب وی در انتخابات داخلی که باعث شده است او نتواند دولت متبوع خود را تشکیل دهد موجب شده تا اروپایی ها به دنبال چهره ای دیگر برای رهبری اتحادیه بگردند، چهره ای که بتواند در عصر واگرایی بین المللی هدایت بروکسل را برعهده بگیرد.

هرچند این روزها بسیاری تلاش می کنند تا ماکرون جوان، نخست وزیر فرانسه را برای جایگزینی مرکل معرفی کنند اما واقعیت این است که نه مشروعیت داخلی ماکرون تداوم دارد و نه او از مقبولیت خارجی برخوردار است. این روزها اروپا با بحران رهبری دست و پنجه نرم می کند.